Artikel: Het begrip 'vijftien mei'

Zeg in Amsterdam ‘vijftien mei’ en men zal met drie vingers naar de borst wijzen, refererend aan de derde ster. De zo gewilde derde ster, waar elke Ajax-supporter met water in de mond over sprak. Die derde ster, die staat voor dertig kampioenschappen, is binnen.

Ajax begon het seizoen 2010/2011 met Martin Jol, Luis Suàrez en Urby Emanuelson.
Mounir el Hamdaoui was nog een welkome versterking en Frank de Boer ontwikkelde zich in de luwte als trainer van de A1. Tot zover nog niks aan de hand! Het verloor weliswaar de Johan Cruijff schaal en kwam in de Champions League met AC Milan, Real Madrid en Auxerre in een ‘poule des doods’, maar dat was nog geen reden tot paniek.

In december zou alles anders zijn. Ajax stond op dat moment op een beschamende vierde plek en leek een kampioenschap te kunnen vergeten. Martin Jol vertrok uit Amsterdam (ontslagen of zelf opgestapt), Suarez beet PSV-speler Othman Bakkal, werd voor zeven wedstrijden geschorst en mocht zijn gewenste overstap naar Liverpool maken en voor Urby Emanuelson klopte AC Milan aan de deur.

Frank de Boer werd aangesteld als hoofdtrainer en mocht direct afreizen naar Milaan. Daar werd de laatste competitiewedstrijd in de Champions League gespeeld, waarna alles anders zou zijn. De wedstrijd werd met 2-0 gewonnen en, niet onbelangrijk, het spel van Ajax was herkenbaar: Verzorgd en bewegelijk voetbal over de flanken en bij balverlies vroeg druk zetten. Het zou het begin zijn van de wederopstanding van Ajax.

Na de winterstop zou er nog maar twee keer worden verloren in competitieverband. ADO Den Haag en FC Utrecht waren de enige twee ploegen die de drie punten binnen haalden ten koste van de Amsterdammers. Verder werden er dertien wedstrijden gewonnen en twee gelijk gespeeld, wat uiteindelijk 41 punten opleverde in de tweede seizoenshelft. En dat gebeurde met veelal zelf opgeleide spelers. Onder leiding van De Boer mochten onder andere Lorenzo Ebecilio en Nicolas Boilesen hun debuut maken en groeide Kenneth Vermeer, bij afwezigheid van Maarten Stekelenburg, uit tot een stabiele factor. Een succesformatie was geboren!

Op 8 mei stond in de Rotterdamse Kuip de bekerfinale tegen FC Twente op het programma. Het zou een generale repetitie worden voor de absolute finale een week later. De bekerfinale werd in verlenging verloren, waarna de focus werd gericht op ‘vijftien mei’. Een week lang werd er over niets anders gepraat dan die laatste speeldag. Daar moest het gebeuren. In de eigen Arena met ruim 50.000 man achter zich.

Op die zonnige zondag verzamelden de supporters zich al vroeg rondom de Arena. De één rookt van de spanning zijn eerste sigaret ooit, de ander drinkt zichzelf moed in. Om twee uur, een half uur voor de aftrap, zit het stadion vol. De hele Arena staat en er wordt uit volle borst gezongen. Om half drie klinkt het fluitsignaal. In een kolkende Arena kunnen de elf Ajacieden zich voor altijd in de geschiedenis boeken schieten. Siem de Jong schiet de Amsterdammers op voorsprong. Kort na rust is het Denny Landzaat die in eigen doel schiet en Ajax in het zadel helpt. Een minuut later is het echter Theo Janssen met de aansluitingstreffer. De hele Arena zingt, schreeuwt en springt voor hun ploeg. Een kwartier voor tijd is het opnieuw De Jong die de wedstrijd definitief beslist en daarmee de derde ster binnen haalt voor de Amsterdammers.

Oude mannen huilen, op het invalidenplatform word er vrolijk rondgehuppeld en heel Amsterdam omarmt elkaar. De derde ster die is in Amsterdam! Het begrip ‘vijftien mei’ is geboren.

Kelvin de Ridder