Artikel: Clubliefde

Wekelijks worden er logo’s gekust, wordt er gesproken over ‘houden van’ en gezegd dat men bij de mooiste club van de wereld speelt. Maar wie weet er nou nog echt wat clubliefde is? Tegenwoordig lijkt het spelers niet uit te maken voor welke club zij spelen, als er aan het eind van de maand maar genoeg centen op de bank staan en er aan het eind van het seizoen weer een prijs in de kast kan worden gezet. Logisch, toch? In het voetbalwereldje draait het nou eenmaal om geld en prijzen. Maar niet voor de supporters. Die zullen altijd blijven!

Neem nou Theo Janssen. De geboren Arnhemmer speelde tien seizoenen lang, met een tijdelijke vlucht naar KRC Genk, voor zijn grote liefde Vitesse. De club van zijn geboortestad en de club waar hij zo van houdt. Dat geel-zwarte shirt dat hij boven zijn bed heeft hangen. Dát is de club waar hij van houdt. Toch vertrok Janssen na tien seizoenen Vitesse uit Arnhem. Het niet winnen van prijzen begon toch aan hem te knagen en hij tekende een contract bij, topclub in wording, FC Twente. Daar wist hij de Johan Cruijff Schaal, de KNVB-beker en de landstitel te veroveren. Janssen was geslaagd in zijn missie: eindelijk prijzen! Een terugkeer naar Vitesse leek een logisch gevolg, maar hij wilde meer. Hij koos voor de absolute top in Nederland en vertrok naar Ajax. Daar is hij inmiddels geen schim meer van de speler die hij in Enschede was. Janssen is niet gelukkig en verlangt naar Arnhem. Zijn Arnhem! Onder die rood-witte sokken draagt hij zijn geel-zwarte scheenbeschermers. Theo weet wel degelijk waar hij thuishoort en het zal dan ook niet lang duren alvorens hij terugkeert naar zijn oude vertrouwde stekkie. En de supporters hebben zich niet verroerd. Zij zullen ‘hun’ Theo met open armen ontvangen.

Er is bijna geen speler meer die zijn gehele carrière bij dezelfde club zal rondhangen. Ja, Paolo Maldini bleef zijn AC Milan bijna 25 jaar trouw en won in die tijd tientallen prijzen. Maar zou hij ook zo lang zijn gebleven als Milan een club was die jaarlijks tegen degradatie moest vechten? Ik vraag het me af. Zouden Xavi en Andrés Iniesta hun leven lang voor FC Barcelona voetballen als er geen uitzicht was op prijzen? Ik vraag het me af. Tuurlijk houden zij van hun clubs, maar wat als alles even helemaal anders was? Het is een raar begrip, clubliefde.

Supporters kunnen zich er nog wel eens kwaad om maken. Wesley Sneijder vertrok op de slotdagen bij Ajax, want het Koninklijke Real Madrid had zich gemeld. Een week eerder had diezelfde Sneijder nog geroepen dat hij nergens heen zou gaan. Het waren maar woorden, want de geboren Utrechter kon de grote zak met geld niet weerstaan. Daarnaast kon hij zich in Madrid verder ontwikkelen en speelde hij jaarlijks Champions League. Moet je het zo’n jongen dan kwalijk nemen? Ontbeert het hem aan clubliefde of zijn het allemaal logische stappen in een voetbalcarrière? Dat laatste, lijkt het op.

Neem Royston Drenthe. De geboren Rotterdammer is gek op 'zijn' Feyenoord, maar zou er uiteindelijk maar één vol seizoen voor spelen. Ook voor hem kwam het grote Real Madrid kijken. Na een goed jeugd EK had Drenthe zich in de kijker gespeeld en vertrok hij naar Spanje. Hij kocht er een schitterend huis, een paar dure auto’s en had er de tijd van zijn leven. Na twee redelijke seizoenen, kwam hij in zijn derde seizoen niet verder dan acht wedstrijden. Hij werd verhuurd aan Hércules. Na een goed begin kreeg hij het aan de stok met trainer en supporters en werd hij teruggestuurd naar Madrid. Daar zaten ze niet op de Rotterdammer te wachten en stuurden ze hem naar Engeland. Momenteel komt hij op huurbasis uit voor Everton, maar ook dat huwelijk lijkt geen succes. Een terugkeer naar zijn 'grote liefde' Feyenoord lijkt een uitweg. De Rotterdammers presteren weer redelijk en dat zou de stap makkelijker maken.

De betekenis van het woord clubliefde lijkt in de loop der jaren wat te zijn aangepast. Spelers 'houden' wel degelijk van een club, maar niet ten koste van alles. Liefde op afstand, zo lijkt het. Houdt Messi meer van Barça dan Janssen van Vitesse? Ik denk het niet. Het heeft alles te maken met de omstandigheden waarin men verkeerd. Trouw zijn levert aan het eind van het seizoen nou eenmaal geen prijzen op. En daar draait het tegenwoordig allemaal om. Een volle prijzenkast betekent een volle portemonnee.

Voor supporters gaat dit hele verhaal niet op. Het is voor hen soms moeilijk te verteren dat een speler na een (paar) jaar weer van club wisselt. Zij geven elke maand hun halve salaris uit om hun club te kunnen steunen. Door dik en dun, binnen- en buitenland. Op de tribunes laten zij zich negentig minuten (soms langer) gelden, terwijl er op de grasmat weer eens een wanprestatie wordt geleverd. Supporters laten zich niet stoppen en vechten voor de belangen van hun club. Op, maar ook buiten de tribunes. Het houdt niet op na negentig minuten voetbal. Supporters zijn dag en nacht bezig met hun club.

Het grote River Plate degradeerde, maar de supporters bleven. Newcastle United degradeerde en moest zich terugvechten naar de Premier League, maar de supporters bleven. Willem II degradeerde na 23 jaar Eredivisie naar de Jupiler League, maar de supporters bleven. Het ooit zo succesvolle Deportiva La Coruña degradeerde, maar ook daar bleven de supporters. Voor hen is het onvoorstelbaar om je 'cluppie' te verruilen. Zij worden niet gedreven door geld en prestaties. Zij worden gedreven door liefde. Clubliefde!

Kelvin de Ridder