| Vergeten? | Registreer

Artikel: Eric Cantona; een geniale driftkop

13 september 2012 12:00 | Bron: VoetbalInfo
 

'You love me or you hate me!' Zo luidt de lijfspreuk van de kleurrijkste speler uit de voetbalgeschiedenis. Eric Cantona was het schoolvoorbeeld van een voetballer met twee gezichten. Jarenlang trakteerde de flamboyante Fransman miljoenen voetbalfans op fabelachtige acties en doelpunten. Maar in diezelfde periode haalde hij talloze keren de voltallige voetbalwereld op zijn hals als hij zich weer had misdragen. Cantona kon binnen één seconde van een geniale voetballer in een raddraaier veranderen. Zo zal zijn legendarische karatetrap tegen een supporter van Crystal Palace altijd als een zwarte sluier over zijn imposante voetbalcarrière blijven hangen.

Met horten en stoten naar de top
Eric Cantona kende een zeer moeizame start van zijn loopbaan. Als kleine jongen droomde hij ervan om uit te komen voor het grote Olympique Marseille. Toen hij in de junioren te licht werd bevonden door deze club, beproefde hij zijn geluk bij Auxerre. Zij omarmden het talent van de aanvaller en gaven hem een kans. Krap twee jaar later liet trainer Guy Roux hem op 18-jarige leeftijd debuteren in het eerste elftal. Het bleek niet zijn definitieve doorbraak, want Cantona kon zijn draai niet vinden in het koude en kille Auxerre. Een verhuur aan FC Martigues bracht uitkomst. Eén divisie lager maakte de Fransman veel speelminuten, presteerde goed en werd teruggehaald door Auxerre.

Al snel na zijn terugkeer veroverde Cantona een basisplaats en zijn uitstekende seizoen werd bekroond met een uitnodiging voor het Franse elftal. Zijn progressie was niet onopgemerkt gebleven bij Olympique Marseille en twee seizoenen later werd hij voor het recordbedrag van 22 miljoen francs aangekocht. In zijn eerste seizoen stelde de aanvaller teleur met slechts vijf doelpunten. Hierop besloot de club hem uit te lenen aan Bordeaux en Montpellier om meer ervaring op te doen. Toen Cantona in het seizoen 1990/1991 weer voor Marseille uitkwam, behaalde de ploeg het landskampioenschap.

Ondanks zijn inbreng besloten trainer Raymond Goethals en voorzitter Bernard Tapie afscheid van hem te nemen. Zijn temperament en gecompliceerde karakter lagen ten grondslag aan deze beslissing. Een transfer naar Olympique Nimes bracht oplossing voor beide partijen. Toen Cantona tijdens een competitiewedstrijd zijn zelfbeheersing weer eens verloor en de bal boos in de richting van de scheidsrechter gooide, werd hij voor een maand geschorst. Dat deze straf tijdens de hoorzitting door zijn eigen inbreng werd verhoogd tot drie maanden, was voor de balvirtuoos reden om zijn actieve loopbaan per direct te beëindigen.

Het duurde niet lang voordat Cantona deze beslissing terugdraaide. Michel Platini en Gerard Houllier overtuigden hem ervan zijn heil in het Verenigd Koninkrijk te zoeken. Sheffield Wednesday wilde een extra trainingsstage om de knoop doorhakken. Leeds United durfde de gok wel te nemen en contracteerde de Fransman. Onder aanvoering van een ontketende Cantona pakten The Peacocks dat seizoen verrassend de titel.

In het seizoen daarop continueerde Cantona zijn goede vorm voor Leeds. Volkomen onverwachts maakte Manchester United in november 1992 bekend dat zij Eric Cantona per direct overnamen van Leeds. Direct bij aankomst op Old Trafford drukte de aanvaller zijn stempel op het team. Met Cantona voorop in de strijd begon Manchester United beter te draaien. Zijn medespelers kregen vertrouwen door zijn aanwezigheid en benutten zijn talent optimaal. In de vijf seizoenen dat hij voor Manchester United in actie kwam, wonnen zij viermaal het landskampioenschap. In het jaar dat de titel niet op naam van The Mancunians kwam, ontbrak de sterspeler enkele maanden voor het geven van een karatetrap aan een supporter van Crystal Palace. Uiteindelijk kwam de ploeg van trainer Alex Ferguson één punt te kort.

Ongrijpbaar en onnavolgbaar
Niet alleen zijn directe tegenstanders hadden de grootste moeite met het in toom houden van Cantona. Ook zijn trainers, ploeggenoten en bestuurders konden niet bij de eigenzinnige Fransman doordringen wanneer er kortsluiting in zijn hoofd plaatsvond. Zijn temperament was een kwaliteit, maar tevens zijn grootste valkuil.

Zijn meest bekende incident vond plaats op 25 januari 1995 tijdens het duel Crystal Palace-Manchester United. Cantona werd met een rode kaart van het veld gestuurd en liep langs een tribune vol supporters van de thuisclub. Matthew Simmons rende elf rijen naar beneden om hem uit te schelden. De spits twijfelde geen moment, nam een korte aanloop, sprong over de reclameboarding en eindigde met zijn noppen op de borst van Simmons. Het leverde Cantona een schorsing van negen maanden, een nachtje cel, een fikse boete en een taakstraf van 120 uur op.

Deze legendarische uitspatting bleek slechts het topje van de ijsberg, want in zowel Frankrijk als Engeland was hij betrokken bij diverse voorvallen. Het begon in 1987 toen hij zijn Auxerre-ploeggenoot Bruna Martini vol in zijn gezicht sloeg. Enkele jaren later beledigde Cantona op een nationale televisiezender toenmalig bondscoach Henri Michel door hem ‘een zak stront’ te noemen. Van zijn club Marseille kreeg hij een maand schorsing opgelegd, toen hij na een wissel in een vriendschappelijk duel zijn shirt verscheurde en boos op de grond gooide.

Tijdens een wedstrijd van Olympique Nimes gooide Cantona de bal boos richting de scheidsrechter, omdat hij het niet eens was met diens beslissing. Toen hij bij de hoorzitting de mogelijkheid kreeg om zich te verdedigen voor deze actie, schold hij de commissieleden uit voor ‘idioten’. Zijn oorspronkelijke straf van één maand werd direct verhoogd naar drie maanden.

Een afscheid á la Cantona
Twee weken voor zijn 31ste verjaardag besloot Eric Cantona om te stoppen met professioneel voetbal. Hij verbijsterde het Engelse voetbal en zijn club Manchester United met de mededeling dat hij zijn loopbaan als voorbij beschouwde. Het was een afscheid dat
paste bij de donkere kant van de voetballer Cantona; onverwachts, schokkend en onbegrijpelijk. Op donderdag bracht hij de voorzitter op de hoogte van zijn besluit, stelde een briefje op dat zondags in de kleedkamer voorgelezen kon worden en ging met vakantie. Zo onverwachts als de fans The King in hun schoot geworpen kregen, werd Cantona hen ook weer ontnomen.

Op 18 augustus 1998 kregen de supporters alsnog de mogelijkheid om hem een passend afscheid te geven; in een benefietduel voor
de overlevenden van de vliegramp in München. In de eerste helft speelde hij in een zelfsamengesteld elftal met vrienden als Papin en Blanc. In de rust trok hij voor de laatste keer het shirt van Manchester United aan met rugnummer 7. De ruim 56.000 aanwezige fans genoten nog eenmaal van zijn exceptionele talent. Een afscheid zoals het hoort bij een superster als Cantona. Niet versleten, niet weggehoond, maar op het toppunt van de roem, aanbeden door fans.

Voorspel nu voetbaluitslagen! Aanmelden bij de redactie

Reacties (0)

Reacties
Er zijn nog geen reacties


Volg Voetbalinfo nu ook op Twitter. Het nieuws, de artikelen en interviews zijn altijd direct te volgen via Twitter!