Exclusief interview: Theo Timmermans, full speed! (1)

Het keepersvak is een vak apart. Wat is er leuk aan zou je denken. Een bal die van twee meter afstand keihard tegen je aan wordt geschoten, voor veel mensen een not done, maar voor doelman Theo Timmermans van SC Veendam is het zijn leven, zijn passie. Bezeten en gedreven als hij is stort hij zich dagelijks in het duel, op die bal of roept hij zijn medespelers tot de orde, want hij zal winnen. Timmermans, voor mogelijk een aantal mensen nog een onbekende doelman komt er aan, vol gas zoals hij zelf zegt.

De in het Friese dorp Garyp afkomstige Timmermans is zoals een aantal vrienden van hem wel eens tegen hem zeggen: een beetje gek, want de 23-jarige goalie is een iemand met een missie. Ze noemen hem bij Veendam wel eens een oude soldaat, maar dat mag hij als zeer positief beschouwen. Jarenlang en nu nog investeert Theo in zichzelf, waar dan ook, want hij zal op den duur actief zijn in de Eredivisie. Het is een must voor Timmermans, zijn missie. Trainen als een beest, voor nul euro afreizen naar Veendam en investeren in de toekomst ten koste van alles, dat is waar Theo Timmermans voor staat.

Timmermans voelt zich heel thuis bij SC Veendam en geeft alles voor die club. Hij is de club erg dankbaar voor de kansen die hij krijgt. Naast die club, draait zijn leven om het tegenhouden van die bal. Het doel waarin hij staat zal schoon blijven. Het klinkt heel simpel misschien, maar zo is het wel zegt Theo: “Mijn primaire taak in de goal is die bal tegenhouden. Hoe ik dat doe, dat maakt mij niet zoveel uit, maar ik moet er staan als mijn team mij nodig heeft. De verdediging van SC Veendam moet op een gegeven moment op mij kunnen bouwen, het vertrouwen dat ik die bal uit dat doel ransel.”

“Ik heb jarenlang in mezelf mogen investeren. Uit vrije wil en uit liefde voor het vak, want zoals je net al aangaf heb ik een doel. Ik wil binnen vijf seizoenen onder de lat staan bij een BVO op het hoogste podium van Nederland. Een club als sc Heerenveen zou voor een Fries als ik na verloop van tijd fantastisch zijn natuurlijk, maar er zijn natuurlijk meer clubs op dat hogere platform. Ik zou als ras-Fries perfect passen in de cultuur van die vereniging, maar goed ik zal het moeten laten zien in de wedstrijden bij Veendam. Clubs uit de Eredivisie komen natuurlijk niet zomaar scouten.”

Dat Timmermans momenteel onder contract staat bij Veendam heeft de doelman helemaal aan zichzelf te danken. “Vorig seizoen speelde ik bij Sneek Wit Zwart, een mooie club voor mij, maar ik had iets van.. Ik wil meer en ik kan ook meer. Ik heb toen contact gezocht en gekregen met Henk Eising, een belangrijke man voor Sportclub Veendam. Ik vroeg aan hem of ik mee mocht trainen bij de eerste selectie om zo beter te worden. Ik wilde in mezelf investeren en had en heb daar nog steeds alles voor over. Na overleg tussen Eising en coach Gert Heerkes kreeg ik toestemming. Ik mocht twee keer per week komen meetrainen en ik mocht het laten zien. Elke dag reed ik op eigen kosten naar Veendam en liet het blijkbaar zien tussen de palen, want na het seizoen waar ik met Sneek Wit Zwart kampioen werd, belde Eising op. Hij wilde gaan praten over een verbintenis. Maar wat mooi natuurlijk. Dat wilde ik. Ik tekende uiteindelijk een contract voor één seizoen bij SC Veendam met een optie voor nog een extra seizoen als ik meer dan twintig wedstrijden keepte voor Veendam.”

“Helemaal te gek. Ik moet het bij Veendam uit gaan vechten met Robbert te Loeke die Veendam afgelopen zomer wegplukte bij SC Cambuur. Wat veel mensen niet hadden gedacht, werd ik doelman nummer één. Ik ben een winnaar en heb het voor de winterperiode laten zien denk ik. Helaas na dertien en een halve wedstrijd kwam er even een kink in de kabel. In een ongelooflijk bizar duel tegen Excelsior (3-2 winst, red.) blesseerde ik mij twee keer. Bij het uitkomen van mijn doel botste ik tegen een eigen ploegmakker op. Ik was daarna even de weg kwijt maar kon door. Het kon eigenlijk niet door, toch hield ik met kunst en vliegwerk mijn goal schoon. Kort voor de pauze ging het echter helemaal mis, ik hoorde nadat ik een bal opraapte, iets kraken in mijn onderarm. Ik dacht van: “Oh dit is niet goed. Roelf Dijkman, de verzorger van Veendam die inmiddels al een tijdje achter mijn doel stond riep nog. Kom nou Theo. Het kan zo niet langer. Maar ik ben een doorzetter en houdt vol. Echter in de rust moest ik verstek laten gaan. Ik kreeg zoveel pijn. Het kon niet meer. Later hoorde ik in het ziekenhuis dat ik mijn ellepijp had gebroken. Een revalidatie van circa vijf weken volgden, helaas.”

Het tweede deel van het interview kunt u later op de middag lezen op VoetbalInfo.nl.

Sipke Tjerkstra